Saturday, June 10, 2006

جوان نازنين

























ليلي ا لاعلمي
مترجم: اسدالله امرايي


ليلي الاعلمي داستان‌نويس جوان مغربي است که آثارش در اروپا و امريکا با استقبال منتقدان و اقبال خوانندگان رو به رو شده است. درمغرب به دنيا آمده و در دانشگاه سلطان محمد پنجم ليسانس ادبيات انگليسي گرفته. فوق ليسانس و دكتراي خود را ازدانشگاه كالج لندن دانشگاه كاليفرنيا در رشته زبانشناسي گرفته است. در سال
2003 جايزه داستان شوراي بريتانيا را به خود اختصاص داد. نخستين مجموعه داستان او به تازگي منتشر شده و نامزد جايزه قابيل شده که به بوکر آفريقا معروف است. ليلي الاعلمي در پورتلند زندگي مي كند. داستان حاضر را نويسنده در اختيار مترجم گذاشته.


با تکانی از خواب بیدار می شوم،تصاویری از مزرعه مان در کاماگویی هنوز توی سرم می چرخید و خودم را توی اتاقی عجیب می بینم.می نشینم.کونیو ، من چطور از این جا سردر آوردم؟چشم هایم را می مالم که خواب از سرم بپرد و نگاهی به دور وبر می اندازم.آن طرف اتاق یک دولابچه ای افتاده با قفل شکسته و یکی از درهایش باز باز است.پرده های پنجره سبز روشن است که اتاق را از نور سبز ملایمی پر می کند.سه عکس به دیوارکنار تخت آویزان است.پاهایم را می کنم توی سرپایی های خاکستری که کنار تختم پیدا می کنم و بلند می شوم.
سه بچه خندان از قاب اول به من نگاه می کنند یک پسر با کلاه بیس بال که بین دو دختر بزرگتر از خودش نشسته.عکس دوم مرد جوانی است که کلاه و ردا دارد.قیافه اش به صورتی محو آشنا به نظر می آید و مدتی طولانی به او زل می زنم اما به جا نمی اورم.به آخرین عکس روی دیوار می رسم و زنی را می بینم با چشم های شرربار،لب هاي سرخ و موی قهوه ای که فرفرانسوي خورده است.
توی آن لباسی که به تن دارد جلوه گری می کند،کیف کوچک خود را زیر بغل زده و با دست دیگر به همراه خود خوش بر و روی خود آویخته و به نظر می رسد که عکاس او را موقعي شكاركرده كه برای شام به رستورانی شیک می رفت .دست دراز می کنم و پشت گردنم را می مالم و موهای خشکم را حس می کنم و می دانم که هیچ خوش لباس نیستم.الان هم شلوار گشاد نخی به تن دارم و نمی دانم از کجا امده.
کنار پنجره می روم و پرده را کنار می زنم.بیرون علف ها سبز است و حاشیه های ان تکه هایی زرد و خشک به چشم می خورد.درخت های کاج بلند دیوار باغ را مشخص می کند.هیچ کدام از این ها سرنخی به من نمی دهد و از دم پنجره دور می شوم.چطور از اینجا سر در اورده ام؟
در گنجه را باز می کنم و کلی لباس می بینم .لباس هایی گران بها و شیک.مرا یاد موقعی می اندازد که زن جوانی بودم و شب کریسمس به دیدن خاله ام به هاوانا رفته بودم.مرا با خود به مالکون برد که بگردیم ما که رد می شدیم مردها سوت می زدند.اما هیچ کدام از این لباس ها مال من نیست.نمی دانم چه کنم.
نمی خواهم چیزی را بردارم که مال من نیست ،اما اگر قرار باشد به خانه بروم،باید لباس بپوشم.با تردیدلای لباس ها می گردم و بلوز بژی برمی دارم و شلواری به پا می کنم.بلوز را می پوشم اما نمی توانم زیپ شلوار را بالا بکشم.با همان زیپ باز شلوار را پوشیدم و بلوزم را انداختم روی آن تا کمرم را بپوشاند.بعد ملحفه را می کشم روی تخت تا مرتب جلوه کند.
در اتاق را باز می کنم و نگاهی به دور و برمی اندازم.راهرو هنوز تاریک است و خانه ساکت.از راهرو به آشپزخانه می روم.حالا وسط آشپزخانه گرسنگی به شکمم چنگ می زند.از سبد میوه روی پیشخان موزی بر می دارم.آن را می خورم و نمی دانم پوست آن را چه کنم.برش می گردانم توی سبد میوه.
از روی پیشخان خم شدم تا از پنچره آشپزخانه به خانه هایی نگاه می کردم که دو طرف خیابان را مشخص می کرد.چند متر آن طرف تر تابلوی ایستگاه را می بینم،جایی که خیابان به جاده ای شلوغ می رسد.مطمئن هستم اگر از آن مسیر بروم خیلی زود به خانه می رسم.
صدای پایی از هال می شنوم و بر می گردم و مرد جوانی را می بینم که ردا پوشیده.آشنا به نظر می رسد و به او لبخند می زنم.نمی دانم کیست،اما شاید کمکم کند که بفهمم چطور از اینجا سردرآوردم شاید هم مرا با ماشین به خانه برسد.
می گویم:"بوئناس دیاس."
می گوید:"بوئناس دیاس"
دست دراز می کند لای موهای به هم ریخته اش.پوست موز را بر می دارد و من کنار می روم تا کابینت زیر لگن ظرف شویی را باز کند و آن را توی سطل آشپزخانه می اندازد.
می گویم:"نمی دانستم کجاست."
می گوید:"می دانم."
در گنجه را باز می کند تا کاسه و قوطی برشتوک را بردارد.مقداری شیر از یخچال در آورد که از اومي پرسم آیا می تواند مرا به حانه برساند.
می گوید نه.
از لحن سرد او جا می خورم،می گویم :"واه"
می گویم :"خیلی دور نیست .فکر می کنم از آن طرف باشد." به جاده اشاره مي كنم.

برشتوک را توی کاسه می ریزد،شیر را هم روی آن و پاکشان از آشپزخانه بیرون می اید.دنبال او می روم چون نمی دانم چه کنم.روی راحتی توی اتاق نشیمن می نشیند،و تلویزیون را روشن می کند.کنار او می نشینم.صبر می کنم تا خوردن او تمام شود.وقتی می بینم که ظرف را بر می گرداند روی میز از او می پرسم :"می شود لطف کنی و مرا به خانه برسانی؟"
آهی می کشد و می گوید:"شما توی خانه هستی."
می پرسم :"اینجا؟"
می گوید:"بله."
می خندم و می گویم:"اینجا که خانه من نیست."
"عجب؟پس کجاست؟"
از او رو بر می گردانم و به اتاق نگاه می کنم.به کاناپه های پر و پیمان ،مجموعه طبل ها و تلویزیون رنگی بزرگ را می بینم.می گویم اینجا نه.چشم های او باعث می شود که بگویم، خانه من جایی است که خانواده ام آنجا باشد." با انگشت شست به سینه اشاره می کند،می گوید:"ماما،من خانواده تو هستم."
نمی دانم چرا به من می گوید،ماما،اما خیلی بی ادبی بود که حرف او را تصحیح کنم.مطمئن نبودم کی هست، اما با توجه به ابن که آشنا به نظر می رسد فکر می کنم از کامپو باشد.با این حال نمی دانم اینجا چه کار دارم،توی خانه او.
دوباره می گویم :"می خواهم به خانه بروم پیش مادرم."
"مامانت مرده."
"دلم از سینه می خواهد بیرون بزندو چشم هایم پر از اشک می شود.چه بی رحمانه .په طور دلش می آید این حرف را بزند!"کو وا کو وا.نه ،نه،نه، او نمرده."
"مامان آبوئلا پانزده سال است که مرده."
دست می برم لای موهام.باز هم که مرا مامان صدا می کند.سرم گیج می رود.سرم را تکان می دهم.نمی شود.اصلا نمی شود.بلند می شوم."انتونسس،خودم می روم."
از اتاق نشیمن بیرون می روم.به طرف در ورودی می روم.دستم به دستگیره نرسیده مرا گرفت.وبرگرداند.دستم را از چنگ او در آوردم
"که پاسو؟"
"نمی شود بروی."
"یعنی چه ؟وقتی تو نمی بری خودم به خانه می برم."
"ما توی کوبا نیستیم.در ایالات متحده هستیم."
نگاهش می کنم و نمی دانم چه بگویم.به نظرم می رسد که قبلا این صحبت ها را با هم کرده اید.اما نمی دانم چطور حالی اش کنم که اینجا خانه من نیست.بدم می آید که نمی توانم او را قانع کنم.سعی دارم فکر کنم بعد چه بگویم،وقتی ولم کند چه بگویم.برای اولین بار لبخند می زند ،می گوید:"گرسنه ای؟"
می گویم "نه."
"امروز چیزی خورده ای؟"
"نه."
"خوب پس بیا چیزی برای صبحانه بخور."
دست می اندازد دور گردن من و به آرامی از دم در کنار می کشد و به طرف آشپزخانه می برد.فکر می کنم پیش از رفتن به خانه ته بندی مختصری کنم.یک ظرف برشتوک برای من حاضر می کند و روی میز آشپزخانه می گذارد.بعد یک لیوان آب و قرصی سفید کنار آن.
می گوید:"مال توست."
"چی هست؟"
"قرصت."
"چه قرصی؟"
"قرص تقویتی است."
آن را می خورم وهمه آب لیوان را سر می کشم.فکر می کنم چه مرد نازنینی.
می گویم:"ممنونم."
بعد پس می کشم .او را تماشا می کنم که کاسه را تمیز میکند و روی لگن ظرف شویی می گذارد.بعد از آشپزخانه بیرون می رود و طولی نمی کشد که صدای شرشر اب دوش را می شنوم.فکر می کنم چه اسرافی.وقتی با یک سطل آب می شود ابن کار را کرد چرا اسراف.بلند می شوم و از پنجره به جاده اصلی چشم می دوزم.اگر راست همین جاده را بگیرم و بروم،بی شک به خانه خودم می رسم.

کمی بعد سر و کله جوان پیدا می شود.سرش خیس است و شلوار جین به پا دارد و تی شرت مشکی با نوشته های پر زرق و برق.به او لبخند می زنم.او هم لبخند می زند.اما مطمئن هستم که فکرش جای دیگری است.به او زل می زنم و وقتی دوباره نگاهم می کند می گویم:"می خواهم به خانه برگردم."
می گوید:"فردا،امروز کار دارم،اما فردا تو را به خانه می برم."
فکر می کنم چه جوان نازنینی.

Tuesday, May 23, 2006

آقاي حقوق
















ويليام اي. برت
مترجم: اسدالله امرايي

ويليام اي. برت (William A. Barrett) از نويسندگان و طنزپردازان آمريكايي است كه در سال 1896 به دنيا آمد و در مجلات طنز با گرايش‌هاي تأمين اجتماعي و چپ، داستان و مقاله مي‌نوشت. از آثار او چند داستان به زبان فارسي ترجمه شده است. داستان حاضر به معضلات كارگري در سال هاي اوليه‌ي قرن بيستم مي‌پردازد. برت در سال 1976 درگذشت.

من و لاري توي يك كارخانه‌ي صنعتي، كارمند دون پايه‌ي اداري بوديم. همه‌ي ارسال و مراسلات اداري و بخشنامه‌ها، روي ميز كار مشترك ما دو نفر مي‌آمد كه روبه‌روي هم بوديم. اداره‌ي مركزي در منطقه‌ي صنعتي، يك‌ريز بخشنامه و دستورالعمل‌هاي سرسام‌آور صادر مي‌كرد و ما موظف بوديم آن‌ها را براي اطلا ع كارگران، به تابلو اعلانات بچسبانيم.
در كارخانه، كارمندان اداري دون‌پايه، پايين‌تر از همه‌ي كاركنان بودند و كسي به آن‌ها توجه نمي‌كرد، الا كارگران مهاجر مكزيكي. در نظر آن‌ها، ما دو نفر، تجسم مسئولان ناشناخته و در سايه‌ي اداره‌ي پرداخت مواجب بوديم. اسم ما را گذاشته بودند «آقاي حقوق».
كارگران مهاجر مكزيكي، خيلي پر شور و فعال بودند؛ بين آن ها هم بهتر از همه آتش‌كارها بودند، مردان تنومندي كه هشت ساعت تمام جلوي كوره مي ايستادند و با بيل‌چه‌هاي بزرگ، زغال را مي‌ريختند توي دهانه‌ي كوره، بي‌آن‌كه ذره‌اي به اين طرف و آن طرف بريزد. زغال سنگ مثل سيل توي كوره پر مي‌شد. آتش‌كارها پيراهن خود را درمي‌آوردند و با وقاري خاص، سر خود را بالا مي‌گرفتند. اين كاري نبود كه از عهده‌ي هر كسي برآيد، به همين دليل هم عده‌ي آن‌ها زياد نبود.
روز پرداخت حقوق، دو نوبت در ماه بود، پنجم و بيستم. براي كارگرهاي مكزيكي خنده دار بود. آخر مگر مي‌شد پانزده روز حقوق را نگه داشت؟ اگر كسي سه روز پول نگه مي‌داشت به او مي‌گفتند خسيس. مگر توي رگ‌هاي اسپانيايي زبان‌ها خست پيدا مي‌شود؟ با همين حساب كارگرهاي مكزيكي هر سه چهار روز يك بار مي‌آمدند و مساعده مي‌گرفتند.
با توجه به اين‌كه مقررات شركت در چنين مواردي انعطاف پذير بود، من و لاري اسناد و حواله‌هاي لازم را به دفتر مركزي مي‌فرستاديم و دستور پرداخت مساعده را مي‌گرفتيم. تا اينكه دفتر مركزي، بخشنامه‌اي جديد صادر كرد:
«با عنايت به سوءاستفاده‌هاي مكرر از مساعده، پرداخت مساعده ممنوع است. به موجب اين بخشنامه، از اين پس مساعده حقوق فقط در موارد اضطراري پرداخت مي‌شود.»
هنوز چند دقيقه‌اي از چسباندن بخشنامه روي تابلو اعلانات نگذشته بود كه خوان‌گارسياي آتش‌كار وارد دفتر شد و درخواست مساعده كرد. گفتم: «مگر بخشنامه را نخوانده‌اي؟»
بخشنامه را خواند، هجي كرد و بعد گفت: «من كه سر درنمي‌آورم. موارد اضطراري يعني چه؟»
با حوصله‌ي تمام برايش توضيح دادم كه شركت از مشكلات كارگران خبر دارد، اما پرداخت مساعده آن هم هر دو سه روز، كار شاقي است. اگر كارگري به دليل بيماري يا علت ديگر، نياز فوري داشته باشد، آن وقت شركت تقاضاي او را بررسي مي كند و بعد استثنائاً به او مساعده مي‌دهد.
خوان‌گارسيا، كلاهش را توي دست چرخاند و گفت: «با اين حساب، مساعده پر، نه؟»
گفتم: «خوان، روز پرداخت بعدي بيستم برجه.»
سرش را پايين انداخت و بي‌صدا بيرون رفت. راست قضيه، من از خجالت سرم را پايين انداختم. لاري را نگاه كردم، اما او هم نگاهش را از من دزديد.
آتش‌كارهاي ديگر هم آمدند و بخشنامه را خواندند. براي آن‌ها هم توضيح دادم. سرسنگين و ناراحت، پاكشان از اتاق بيرون رفتند. بعد هم كسي نيامد. خوان‌گارسيا، پت مندوسا و فرانچسكو گونسالس، خبر را پخش كرده بودند. مكزيكي‌ها مقررات جديد را براي هم توضيح مي‌دادند: «ديگر پول نمي‌دهند، يا بايد بچه‌ات مريض باشد يا زن‌ات.»
صبحِ روز بعد زن خوان‌گارسيا رو به موت بود، مادر پت مندوسا اگر به روز بعد مي رسيد، شانس آورده بود، اپيدمي خطرناكي هم افتاده بود به جان بچه‌هاي كارگران شركت. محض تنوع، پدري هم مريض شد. البته فكر نمي كرديم كه پيرمرد تمارض كند، ولي خوب ما كه مسئول بهشت و جهنمش نبوديم.
تازه به من و لاري حقوق نمي دادند كه توي زندگي خصوصي كارگران دخالت كنيم. بنابراين اسناد و حواله‌ها را تهيه مي كرديم و يك مهر اضطراري روي آن مي‌زديم و مي‌فرستاديم دفتر مركزي. همه‌ي آدم‌هاي ما مساعده‌شان را مي‌گرفتند.
اين كار، مدتي ادامه داشت و بيماري از خانواده‌ي كارگران رخت برنمي‌گرفت. بخشنامه‌ي جديدي صادر شد:
«به اطلا ع كارگران مي رساند حقوق فقط در پنجم و بيستم هر ماه پرداخت خواهد شد. موارد اضطراري هم به هيچ وجه مورد پذيرش شركت نخواهد بود. فقط كساني كه تسويه حساب كنند و رابطه‌ي استخدامي خود را قطع نمايند، از شمول اين بخشنامه مستثني هستند.»
بخشنامه را روي تابلو اعلانات چسبانديم و طبق معمول، اهميت آن را براي كارگران توضيح داديم. اول از همه به خوان‌گارسيا: «نمي شود خوان‌گارسيا! مساعده را قدغن كرده‌اند. در مورد زن‌ات و عمه‌ات و عموزاده‌ات هم متأسفيم. مقرارت جديد اجازه نمي‌دهد.»
خوان گارسيا رفت و با صداي بلند مندوسا، گونسالس و آيالا را در جريان گذاشت. صبح روز بعد به دفتر آمد و گفت: «من از اين شركت مي‌روم. كار ديگري پيدا كرده‌ام. حقوقم را مي‌دهيد؟»
كلي صغري كبري كرديم كه شركت ما خوب است، حقوق و مزاياي آن، از همه جا بيشتر است و كارگرها را مثل بچه‌هاي خودش مي‌داند و از اين حرف‌ها. اما خوان گارسيا پايش را كرد توي يك كفش كه مي خواهد برود. ما هم حقوق او را داديم و رفت. بعد هم نوبت آتش‌كارهاي ديگر بود و جانشيني هم براي آن ها پيدا نشد.
من و لاري، هم‌ديگر را نگاه كرديم. مي‌دانستيم با اين وضع، سه روز ديگر كارگر نداريم. هر روز صبح مي رفتيم دنبال كارگراني كه در جست وجوي كار بودند. هر كس را كه مي‌توانست كار كند، استخدام مي كرديم.
سر كارگر مي‌ناليد كه پدرش درآمده از بس توي كوره زغال ريخته. آن وقت كارگران ماهري مثل گارسيا، مندوسا و ديگران منتظر بودند كه دوباره استخدام شوند. ما هم همين كار را كرديم.
از آن به بعد، هر روز دو صف دم دفتر ما تشكيل مي‌شد، يكي براي كساني كه مي خواستند استعفا بدهند و يكي هم براي متقاضيان استخدام. مكاتبات اداري ما خيلي پيچيده شده بود. توي دفتر مركزي شركت، سرگيجه گرفته بودند. گارسيا يك بار استعفا داده بود و هنوز نامه‌ي استعفا ارسال نشده، نامه‌ي استخدام او را تهيه مي‌كرديم. حتي گاهي به دليل كندي كار و تنبلي كارمند آمار، نام گارسيا دوبار توي ليست حقوق مي‌آمد. تلفن شركت دم به دقيقه زنگ مي‌زد.
ما هم با صبر و حوصله توضيح مي‌داديم: «وقتي كارگر شركت استعفا مي‌دهد، كاري از دست ما برنمي‌آيد. تازه كمبود آتش‌كار داريم، استخدام مي‌كنيم.»
در اين ميان، دفتر مركزي شركت، بخشنامه‌اي صادر كرد. بخشنامه را كه خوانديم، دود از سرمان بلند شد. لاري گفت: «خوب از اين به بعد كمي سرمان خلوت مي شود.»
طبق بخشنامه، كارگران مستعفي تا سي روز حق رجوع براي استخدام مجدد را نداشتند. نوبت استعفاي مجدد خوان‌گارسيا بود. گفتم: «خوان تا سي روز ديگر نمي‌تواني استخدام شوي.»
موضوع خيلي مهم بود. فرداي آن روز دوباره همگي آمدند و استعفا دادند. تا مي‌توانستيم سعي كرديم حالي‌شان كنيم كه از رفتن آن‌ها متأسفيم. من و لاري، دل‌مان نمي‌خواست در اين نبرد، دفتر مركزي شركت برنده شود. آن ها با ما خداحافظي كردند و بعد از روبوسي سرشان را انداختند پايين و رفتند. روز غمباري بود.
صبح روز بعد، دوباره توي صف استخدام ايستاده بودند. خوان‌گارسيا گفت كه آتش‌كار است و دنبال كار مي‌گردد. گفتم: «خوان برو و سي روز ديگر بيا.»
راست توي صورت من نگاه كرد و گفت: «خوان! خوان را نمي‌شناسم، اسم من مانوئل ارناندس است. آتش‌كار هستم و توي پوئبلو و سانتافه كار كرده‌ام و خيلي جاهاي ديگر.»
به او نگاه كردم. زن مريض و بچه‌ي بي‌دوا و استعفا و استخدام مكرر را به ياد آوردم. مي‌دانستم كه توي پوئبلو كار هست و در سانتافه براي آتش‌كارها كار نيست. اما به من چه ارتباطي داشت كه با كارگر، سر اسمش چانه بزنم. آتش‌كار لازم داشتم.
گونسالس شده بود كاره‌را، آيالا هم خجالت نكشيد و خودش را اسميت معرفي كرد. سه روز بعد، استعفاهاي مجدد شروع شد.
ليست حقوق ما را كه نگاه مي‌كردي، ياد تاريخ آمريكاي لا تين مي افتادي: لوپث، ويا، دياس، باتيستا، گومث و حتي سن‌مارتين و بوليوار را هم از قلم نينداخته بودند. عاقبت من و لاري از بس اسم غريبه و قيافه‌ي آشنا ديديم، خسته شديم و رفتيم سراغ رئيس كارخانه و ماجرا را با او در ميان گذاشتيم. در حالي كه سعي مي‌كرد نخندد، گفت: «عجب گرفتاري شديم. ما!»
روز بعد همه‌ي بخشنامه‌ها لغو شد. آتش‌كارهاي زبده را دعوت كرديم و با آن‌ها به گفت‌وگو نشستيم. به آن‌ها گفتيم كه ديگر بخشنامه‌اي در كار نيست. لاري هم دمغ و پكر بود. به آن‌ها گفت: «از فردا كه شماها را استخدام مي‌كنيم، اسمي را كه مي پسنديد و قرار نيست عوض كنيد، بگوييد. فقط با همين اسم از شما دعوت به كار مي‌شود.»
خنده بر لب‌هاي كارگران كش آمد و دندان‌هاي سفيدشان برق زد و گفتند: «چشم سينيور!»
غائله تمام شد.

Wednesday, April 26, 2006

راننده حواس پرت

IVAN EGÜEZ
ايوان ايگوئث
مترجم: اسدالله امرايي

امروز صبح مثل هميشه من و كلوديا از خانه بيرون زديم تا با ابوطياره اي كه ده سال پيش، پدر و مادرم به عنوان هديه براي ازدواجمان خريده بودند، سركار برويم. كمي كه رفتيم، چيزي كنار پدال گاز به پايم گرفت. كيف پول يا يك … ؟ اي دل غافل! نكند ديشب وقتي ماريا را به خانه رساندم، موقع خداحافظي، از سر حواس پرتي، چيزي جا گذاشته.نزديك بود چراغ قرمز را رد كنم. كلوديا گفت:“كجاي كاري؟ انگار حواست پرته؟“ بعد زير لب چيزي گفت كه من ديگر حواسم نبود. دست و پايم عرق كرده بود و با نااميدي مي خواستم همه ي حس لامسه ام را به كف كفشم منتقل كنم تا دقيقاً بفهمم آن جا چي مي گذرد و بي آنكه بويي ببرد، بردارمش. سرانجام توانستم با پايم آنرا از كنار پدال گاز به كنار كلاچ بياورم و بعد آن را به طرف در سراندم. مي خواستم همزمان با باز كردن در ماشين، يواشكي آن را توي خيابان بيندازم! اما هر كاري كردم نشد. تصميم گرفتم براي لحظه اي حواس كلوديا را پرت كنم و بعد آن را بردارم و از پنجره بيندازم بيرون، اما نمي شد! كلوديا به در تكيه داده و رفته بود تو نخ من. حسابي كفري شده بودم. سرعتم را كم كردم و توي آينه ماشين گشت پليس را ديدم. فكر كزده بهتر است براي اينكه از گشتي پليس فاصله بگيرم، بيشتر گاز بدهم. اما اگر مي ديدند چيزي از پنجره ماشين به بيرون پرت مي شود، مي توانستند هر فكري بكنند!كلوديا كه انگار نگران چبزي بود، پرخاش كنان گفت: “ مگر سر مي بري؟“
ديدم كه پليس حداقل يك چهار راه عقب مانده است. بعد به ميداني رسيديم و من با استفاده از فرصت به گلوديا گفتم دستش را از پنجره بيرون ببرد تا به سمت راست بپيچم و در يك لحظه شيء عجيب را برداشتم، كفش راحتي با بندهاي آبي. بي درنگ انداختمش بيرون و بعد با احساس غرور عجيبي كنار ميدان توقف كردم. از شادي دلم مي خواست داد بكشم. از ماشين پياده بشوم و براي خودم كف بزنم و پيروزي ام را جشن بگيرم. اما وقتي دوباره ماشين پليس را در آينه ديدم، خشكم زد. فكر كردم الان مي ايستند. كفش را برمي دارند و بعد صدا مي زنند. آهاي. كلوديا با لحن خاصي پرسيد: “ چي شده؟“گفتم: نمي دانم…
گشتي پليس از كنار ما گذشت. من هم راهم را كشيدم و يك راست تا جلو ساختمان محل كار كلوديا رفتم. پشت سر ما يك تاكسي ترمز كرد و لزه لزه چرخ ها بند آمد. دير رسيده ديگري بود از آن ها كه آرايش خود را توي تاكسي كامل مي كنند.
به كلوديا گفتم:“ خداحافظ عزيزم“با پاي برهنه دنبال كفش بند آبي اش مي گشت.